สัปดาห์ที่ ๖ – อัจริยะสร้างได้
ผู้เขียน: วนิษา เรซ
ISBN: ๙๗๔-๘๐๐๑๖๑-๖
จำนวนหน้า: ๑๗๙
สำนักพิมพ์: red
พิมพ์ครั้งที่: ๑, มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๐

ซื้อหนังสือเล่มนี้ตั้งแต่ตอนที่เพิ่งได้ดูคุณหนูดีออกรายการจับเข่าคุย แต่เอาไปให้พี่สาวยืมอ่านก่อน เพิ่งได้คืนมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว พอเริ่มอ่านแล้วก็อ่านรวดเดียวจบ เป็นหนังสือที่อ่านสนุกแล้วก็ได้สาระความรู้ด้วย

หลายๆ คนที่อ่านหนังสือเล่มนี้ (หรือเคยฟังคุณหนูให้สัมภาษณ์) อาจจะรู้สึกข้องใจหรือสงสัยในตัวคุณหนูดี (เวอร์ไปหรือเปล่า โม้หรือเปล่า สร้างภาพหรือเปล่า) เราก็ยอมรับว่าสงสัยอยู่หน่อยๆ เหมือนกัน เพราะเรารู้สึกว่า too good to be true เพอร์เฟ็คต์เกินไป คนอะไรทั้งสวยทั้งฉลาดทั้งแสนดี (ที่จริง สงสัย/ข้องใจ = อิจฉา/หมั่นไส้ แหะๆๆ)

เรามานึกดูคนสวยคนฉลาดแสนดีก็มีเยอะ แต่ที่คุณหนูดีไม่เหมือนคนอื่นๆ คือกล้าบอก กล้าพูด กล้าเล่าถึงความเก่งความสามารถของตัวเองได้อย่างฉาดฉาน (เรื่องไม่เก่งเขาก็เล่านะ แต่เขามีเรื่องไม่เก่งน้อยมากๆ เฮอะ… อิจฉาอีกแล้ว!) ซึ่งผิดธรรมชาติของคนไทย ที่ชอบให้คนถ่อมตัว

ถึงคนส่วนหนึ่งอาจจะข้องใจ หมั่นไส้ อิจฉา แต่ก็ต้องมีคนชอบ มีคนชื่นชม มีคนเชื่อมั่นคุณหนูดีอยู่ปริมาณหนึ่งแน่ๆ เพราะหนังสือเล่มนี้ขายดีติดอันดับท็อปเท็นของทั้งร้านหนังสือจริงและร้านออนไลน์หลายแห่ง เราว่าหนังสือเล่มนี้ทำให้เราหันมามองตัวเองและคนรอบข้าง และให้เครดิตในความสามารถอันหลากหลายที่ก่อนหน้านี้อาจจะเคยมองข้ามไป

ตอนที่เราอ่านถึงอัจริยภาพด้านธรรมชาติ เราก็จะนึกไปถึงครูสอนดำน้าของเรา ซึ่งมักจะทำให้เราทึ่งเสมอๆ ที่พาพวกเราดำน้ำลดเลี้ยวทางโน้นทางนี้ และสามารถพากลับมาที่จุดเดิมได้โดยไม่เคยหลงทาง (ถึงแม้หลายๆ ครั้ง เรือจะย้ายไปที่อื่นแล้ว -เพราะเขาคาดว่าพวกเราน่าจะหลงทาง- ก็ตาม!) เราว่าครูเราต้องเป็นอัจริยะด้านธรรมชาติทางทะเลแน่ๆ

คุณหนูดีบอกว่า ความเป็นอัจฉริยภาพของมนุษย์ตั้ง ๘ ด้าน (เป็นอย่างน้อย) และ ในทางทฤษฏีเราทุกคนก็สามารถพัฒนาให้เป็นอัจริยะทุกๆ ด้านได้พร้อมๆ กัน!!!

คำว่า “อัจฉริยภาพ” อาจจะทำให้คนรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ไกลเกินเอื้อมสำหรับคนธรรมดาๆ อย่างพวกเรา แต่สิ่งที่คุณหนูดีพยายามจะบอกก็คือ ในเมื่อการทำกิจกรรมต่างๆ (เช่น พูดคุยสื่อสาร วาดภาพ เล่นดนตรี เล่นกีฬา เข้าใจสภาพจิตใจของตัวเอง รู้จักธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมรอบตัว ฯลฯ) ก็ต้องใช้เซลล์สมองไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าการคิดโจทย์เลขยากๆ หรือการทำความเข้าใจทฤษฎีวิทยาศาสตร์

ถ้าเรายอมรับว่า ไอน์สไตน์เป็นอัจฉริยะ เราน่าจะก็ต้องยอมรับ คนที่เล่นดนตรีเก่งหรือเล่นกีฬาเก่ง ว่าเป็นอัจริยะด้วย…

พออธิบายแบบนี้ หลายคนก็อาจจะบอกว่า ใช่… คนเราก็มีความเก่งต่างๆ กันไป แต่จะเรียกคนเก่งๆ ว่าเป็นอัจฉริยะกันหมด มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ เอาเป็นว่าถ้าเปลี่ยนคำว่า “อัจฉริยะ” ไปเป็น “ความเก่ง” “ความสามารถพิเศษ” “ทักษะ” แล้วมันทำให้รู้สึกอึดอัดน้อยลงและยอมรับได้ไอเดียได้มากขึ้น จะเปลี่ยนชื่อหนังสือเป็น “ทักษะสร้างได้” เราก็โอเคอ่ะนะ (คุณหนูดีจะโอด้วยหรือเปล่าเราไม่รู้นะ… ฮ่าๆ แต่ที่แน่ๆ เราว่าหนังสือคงขายไม่ดีเท่านี้ เพราะคำว่า อัจฉริยะ มัน “โดน” กว่า ใครๆ ก็อยากจะรู้ว่าจะสร้างอัจฉริยะได้จริงๆ หรือเปล่า)

หนังสือแนะนำวิธีสังเกตความเป็นอัจฉริยะ และแนะนำกิจกรรมที่จะช่วยพัฒนาความเป็นอัจฉริยะด้านต่างๆ ซึ่งถ้าอ่านแล้วคิดว่าเป็นไปไม่ได้ เราคงทำแบบนั้นไม่ได้ คุณเหรียญ (คุณธนัตถ์ จันทวาท นักจิตวิทยาการเรียนรู้ของสมอง ที่เคยไปออกรายการอัจฉริยะข้ามคืน และคุณหนูดีสัมภาษณ์มาปิดท้ายหนังสือ) บอกว่า คนเดินดิน-กินข้าวแกง ก็ฉลาดเป็นอัจริยะได้ จุดเริ่มต้นอยู่ตรงที่เราต้องเปิดใจว่ามันเป็นไปได้สำหรับทุกคน ต้องเลิกพูดคำว่า “ทำไม่ได้” และเปลี่ยนเป็นคำว่า “จะพยายาม” แล้วก็ทำเลย เมื่อลงมือทำเลย อัจริยะก็สร้างได้แค่ปลายมือเอื้อม

เราคุยกับพี่สาวเราว่า มีหลายๆ ไอเดียในหนังสือเล่มนี้ที่เราคิดว่าน่าจะลองทำตามได้ แต่พี่สาวเราบอกว่า บางทีก็ต้องดูตัวเองด้วย บางไอเดียมันก็เวิร์คสำหรับคนบางคนเท่านั้น…

อย่างที่คุณหนูดีแนะนำให้ คุยกับคนแปลกหน้า เพื่อพัฒนาอัจฉริยภาพด้านมนุษย์สัมพันธ์และการเข้าใจผู้อื่น บอกว่าการทำแบบนั้นอาจทำให้เราได้เจอกับสิ่งดีๆ ที่เราไม่คาดคิดมาก่อน เช่น เราอาจจะได้เพื่อนสนิทคนใหม่ ได้ไอเดียใหม่ หรือโชคดีอื่นๆ แล้วคุณหนูดีก็ยกตัวอย่างว่าเคยได้เพื่อนสนิทจากการคุยกับคนแปลกหน้าที่นั่งเครื่องบินไปด้วยกัน

พี่สาวเราบอกว่า ถ้าหน้าตาสวยและพูดจาไพเราะยิ้มแย้มแจ่มใสอย่างหนูดี ไปชวนใครเขาคุย เขาก็คงเต็มอกเต็มใจจะคุยด้วย แต่หน้ายักษ์ ปากร้าย อย่างเรา เที่ยวไปพูดกับคนแปลกหน้า นอกจากเขาไม่เต็มใจจะคุยด้วย เรายังอาจจะได้ความโชคร้ายกลับมามากกว่า!!!