สัปดาห์ที่ ๒ – ร่างพระร่วง
จาก ‘บึงหญ้าป่าใหญ่’ แห่งสุโขทัยเมืองพระร่วง มาเป็น ‘นิยายร้อยปีท่านพุทธทาส’
ผู้เขียน: เทพศิริ สุขโสภา
ISBN: ๙๗๔-๓๒๓๖๔๖-๕
จำนวนหน้า: ๕๕๑
สำนักพิมพ์: สำนักพิมพ์มติชน
พิมพ์ครั้งที่: ๒, พฤษภาคม ๒๕๔๙

สัปดาห์นี้ต้องยอมรับว่าขี้โกงเล็กน้อย เพราะ “ร่างพระร่วง” นี่ซื้อมานานแล้ว และอ่านๆ หยุดๆ มาหลายเดือนแล้ว ตอนที่หยิบกลับมาอ่านใหม่หลังจากถอดรหัสอัจริยะ ก็อ่านต่อจากตรงที่อ่านค้างอยู่ คือประมาณครึ่งเล่ม ที่หยิบกลับมาอ่านใหม่ ส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะเรื่องมรณภาพของหลวงพ่อปัญญา นันทภิกขุด้วย แต่จะว่าไปก็ไม่ค่อยเกี่ยวข้องอะไรมาก นอกจากที่ในหนังสือบางตอนที่เขียนถึงหลวงพ่อปัญญา ความจริงหนังสือเล่มนี้ คุณเทพศิริ สุขโสภา ตั้งใจเขียนเพื่อบูชาคุณท่านพุทธทาส

อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วต้องยอมรับสารภาพอยู่หลายๆ ข้อ เป็นต้นว่า เราไม่เคยอ่านเรื่อง “ทุ่งหญ้าป่าใหญ่” ซึ่งเป็นหนังสือเล่มที่โด่งดังมากของคุณเทพศิริ สุขโสภา (ว่าจะหามาอ่านเมื่อมีโอกาส) เรื่องร่างพระร่วงนี้ก็อ่านจบแบบไม่ค่อยเข้าใจลึกซึ้งเท่าไหร่ ก็เลยบอกไม่ได้ว่าเป็นหนังสือที่ชอบ (แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ชอบนะ) อ่านแล้วก็ได้เรียนรู้และเห็นภาพของแวดวงพระเครื่องในเมืองไทย ได้เห็นถึงความเชื่อด้านพุทธ และด้านไสยของชาวบ้าน

ในคำนำสำนักพิมพ์บอกว่า คุณเทพศิริใช้เวลาถึง ๒๐ ปีในการเตรียมการเขียนเรื่องนี้ ซึ่งเราก็คิดว่าคงไม่เกินเลยความเป็นจริง คุณเทพศิริบรรยายเรื่องราว ความคิด มุมมองต่างๆ ของตัวละครในเรื่องได้อย่างสมจริงสมจัง ทั้งๆ ที่เป็นเรื่องที่ออกจะไกลตัวเรา และเป็นเรื่องที่คนไร้ศรัทธาอย่างเราไม่เคยสนใจ แต่การบรรยายของคุณเทพศิริก็ทำให้เราเห็นภาพ และเริ่มรู้สึกเชื่อว่ามีสิ่งต่างๆ มากมายในโลกนี้ที่เรามองไม่เห็น จับต้องไม่ได้ แต่มีอยู่จริง

คุณเทพศิริบอกว่าเลือกที่จะถ่ายทอดเรื่องราวออกมาในรูปแบบนี้ บางคนอาจจะชอบ บางคนอาจจะไม่ชอบ เห็นเกริ่นๆ ว่าคิดจะเขียนถ่ายทอดเรื่องนี้ออกมาในอีกรูปแบบหนึ่ง ซึ่งจะตามร่างพระร่วงออกมา ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะตีพิมพ์ เราคิดว่าคงเป็นหนังสือที่น่าอ่านอีกเล่มหนึ่งเลยทีเดียว

ความโง่ของเขาอาจช่วยให้เราเห็นบางอย่าง
จากโลภสู่เสียสละ จากมารสู่พระ
จากผู้ยิ่งใหญ่กลายเป็นคนเล็กๆ
สิ่งล้ำค่ากลับไร้ราคา จากการยึดมั่นสู่การปล่อยมือ
ความกลัวทำให้เห็นผิดเป็นถูก
สิ่งเหลวไหลกลายเป็นมีเหตุผล
สิ่งเลวร้ายทุกชนิดเกิดจากความไม่รู้
เราเองสร้างศัตรูยักษ์มารขึ้นม
นิยายช่วยให้แว่บเห็นความจริง
เรื่องเล่าคือข้าวเปลือก ให้เอาไปสีไปหุง
สุกหอมชวนกินถ้าก่อไฟเป็น

–จากปกหลัง