วันก่อนฟังวิทยุเขาบอกว่าคนไทยอ่านหนังสือเฉลี่ยปีละ ๒ เล่ม ในขณะที่เพื่อนบ้านเราอย่างสิงคโปร์หรือกระทั่งเวียดนามอ่านกันปีละ ๕๐-๖๐ เล่ม เขาก็บ่นๆ กันว่าทำไมไม่ค่อยมีใครให้ความสำคัญกับการอ่านหนังสือ พวกพรรคการเมืองเห็นหาเสียงเรื่องการศึกษา แต่การศึกษาจะพัฒนาได้ ต้องทำให้คนไทยอ่านหนังสือกันเยอะๆ ก่อน

เขาลองแย็ปๆ ในประเด็นนี้ให้ลองไปคิดว่าทำไมคนไทยไม่ชอบอ่านหนังสือ หรือทำไมไม่ค่อยได้อ่านหนังสือ คำถามแรกไม่ตรงกับเรา เพราะเราชอบอ่าน แต่คำถามหลังเราตอบว่า ที่ไม่ค่อยได้อ่านเพราะไม่มีเวลา ถามว่าเอาเวลาไปทำอะไร ก็เอาไปดูทีวี ท่องเน็ท ถามว่าจะอ่านหนังสือเพิ่มขึ้นได้ไหม ก็น่าจะได้

เราเลยคิดว่าจะลองเริ่มต้นจากตัวเองดูก่อน ถ้าจะอ่านหนังสือให้ได้เท่าๆ กับคนสิงคโปร์-เวียดนาม ต้องอ่านหนังสืออย่างน้อยสัปดาห์ละเล่ม ลองตั้งใจดูซักตั้งนึง เมื่อสัปดาห์ที่แล้วพอดีซื้อหนังสือพ็อคเก็ตบุคมาใหม่ อ่านได้เพลินๆ ก็เลยว่าจะเอาเล่มนี้เป็นเล่มตั้งต้น เราอ่านจบไปเมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา สัปดาห์ที่ ๑ ทำได้ตามเป้าหมาย

สัปดาห์ที่ ๑ – ถอดรหัสอัจฉริยะ เลโอนาร์โด ดาวินชี
ผู้เขียน: สรณรัชฎ์ กาญจนวณิชย์ ดร. สุทัศน์ ยกส้าน ดร. บัญชา ธนบุญสมบัติ
ISBN: ๙๗๔-๔๘๔๒๑๔-๘
จำนวนหน้า: ๒๕๘
สำนักพิมพ์: สำนักพิมพ์สารคดี
พิมพ์ครั้งที่: ๑, ปี พ.ศ. ๒๕๕๐

เป็นหนังสือรวบรวมบทความของนักเขียนหลายๆ คน (ดร. สรณรัชฎ์ กาญจนวณิชย์ ดร. สุทัศน์ ยกส้าน ดร. บัญชา ธนบุญสมบัติ บุญรักษ์ กาญจนวณิชย์ สรนันท์ ตุลยานนท์ และ สุวัฒน์ อัศวไชยชาญ) ที่เขียนเกี่ยวกับชีวิตและผลงานของเลโอนาร์โด ดาวินชี

เราอ่านเพลินๆ โดยไม่รู้สึกเบื่อ ได้รู้เรื่องเกี่ยวกับดาวินชีที่ไม่เคยรู้มาก่อน (เช่น ดาวินชีเขียนรูปเสร็จแค่สิบกว่ารูป เพราะเป็นคนที่ทำงานละเอียดมากๆ และเบื่อง่าย) เรื่องแปลกๆ ของดาวินชี เช่น เขาจดบันทึกทุกอย่างกลับซ้ายเป็นขวาแบบกระจกเงา หรือ ชอบวาดให้คนในรูปชี้นิ้วจนเป็นเอกลักษณ์ ชีวิตรักของดาวินชี เรื่องต่างๆ พวกนี้ส่วนใหญ่ก็เป็นการคาดเดาจากหลักฐานต่างๆ ที่หลงเหลืออยู่ จะจริงจะเท็จไม่มีใครรู้

ที่เราชอบเกี่ยวกับดาวินชีคือ เขาเป็นคนที่จิตใจดีมากๆ เขาเป็นมังสวิรัติและชอบไปซื้อสัตว์ต่างๆ ที่มีขายในตลาดเอาไปปล่อยบ่อยๆ เพราะคิดว่ามนุษย์ไม่ควรและไม่มีสิทธิ์ทำลายชีวิตของสัตว์อื่นๆ นอกจากนี้เขาก็ยังเป็นคนที่เก่งรอบด้านจริงๆ ทั้งศิลปะ วิทยาศาสตร์ ดนตรี กีฬา แถม(เขาว่ากันว่า)หน้าตาหล่อเหลาอีกตะหาก

เราออกจะแปลกใจกับภาษาเขียนที่ในหนังสือหน่อยๆ เพราะมีการใช้ศัพท์แสลงปะปนมาในบางบทความ ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตอนที่เขียนบทความครั้งแรก เขาเอาไปลงตีพิมพ์ทางสื่อไหน อาจจะไม่ใช่สื่อที่เป็นวิชาการมาก ก็เลยไม่ได้ซีเรียสกับการใช้คำ หรือไม่เขาก็อาจจะไม่ได้คิดว่าจะให้เป็นหนังสือวิชาการซีเรียสๆ อยากให้อ่านสบายๆ แต่บังเอิญเราไม่ทันได้เตรียมตัวแบบนั้น เห็นเป็นหนังสือของสารคดี เห็นคนเขียนเป็นด็อกเตอร์หลายคน พอเจอศัพท์ประเภทจ๊าบๆ เข้าก็เหมือนจะผิดที่ผิดทาง แต่โดยรวมๆ เป็นหนังสือที่โอเค