ห นั ง สื อ เ ดิ น ท า ง

where the books have been, and what people think about them…

อานันทมหิดล พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล

Posted by bookstravel บน ธันวาคม 17, 2007

img-z18192717-0001.jpgสัปดาห์ที่ ๙ – อานันทมหิดล พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล
ผู้เขียน: สุทนต์ ขวัญนคร (เรียบเรียง)
จำนวนหน้า: ๒๒๒ หน้า
สำนักพิมพ์: BLACKMAGIC PRINTING

เป็นหนังสือที่รวบรวม (ตัดแปะ) บทความ คำให้การ สำนวนคดี เกี่ยวกับคดีลอบปลงพระชมม์พระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๘ หนังสือเก่ามากแล้ว แต่เราหาปีที่พิมพ์หรือข้อมูลอื่นๆ เกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้ไม่ได้ ด้านหน้าของหนังสือไม่มีปีที่พิมพ์ ไม่มีเลข ISBN ฯลฯ  

เราว่าคุณภาพหนังสือยังไม่ค่อยดี มีความผิดพลาดหลายแห่ง (ที่เราจับสังเกตได้ก็เช่น ตัวเลขพ.ศ. ผิดพลาด) การเรียบเรียงลำดับเนื้อหาก็ไม่ค่อยดี มีคำให้การที่บรรยายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันที่เกิดเหตุการณ์ ซึ่งเราอ่านด้วยความงุนงงอยู่ตั้งนาน เพราะนึกภาพสถานที่เกิดเหตุไม่ออก

พอเราเปิดมาถึงท้ายๆ เล่ม ถึงได้เห็นว่าเขามีรูปแผนที่ให้ด้วย เราว่าแผนที่นี่เป็นกุญแจสำคัญ ก็น่าจะเอาไว้ตั้งแต่หน้าแรกๆ จะช่วยให้คนอ่านจินตนาการภาพออกได้ง่าย ไม่ต้องตกอยู่ในความมืดเหมือนที่เราเป็น (ภาพแทนคำบรรยายนับพัน) แต่นึกอีกที ถ้าเราใช้หลักที่คุณหนูดีเคยแนะนำเกี่ยวกับการอ่านหนังสือให้เร็ว (ว่าก่อนจะลงมืออ่านจริงๆ ควรจะพลิกหนังสือจากหน้าแรกจนหน้าสุดท้ายแบบเร็วๆ ๑ รอบ) ก็อาจจะไม่เจอปัญหานี้ แต่มีกี่คนกันเชียวที่จะพลิกหนังสือจากหน้าแรกจนหน้าสุดท้ายก่อนลงมืออ่านล่ะ

เราอ่านจบแล้วก็ไม่ได้ข้อสรุปอะไรที่แน่นอน (ไม่กล้าสรุปอะไร) ไม่ได้ไขปริศนาในเรื่องที่เราอยากรู้ เป็นแค่บันทึกด้านหนึ่งของเหตุการณ์ ถ้าอยากจะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเหตุการณ์ในตอนนั้นให้มากขึ้นกว่านี้ ก็คงต้องไปหาอ่าน “ด้านอื่นๆ” ของเหตุการณ์แล้วมาประมวลดูว่าจะ “เชื่อ” ว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนความจริงเป็นอย่างอะไร เราว่ามีไม่กี่คนที่รู้

Advertisements

Posted in B-52 | 1 Comment »

ปมปริศนาภาพเขียนมรณะ (False Impression)

Posted by bookstravel บน ธันวาคม 10, 2007

false_impression.gifสัปดาห์ที่ ๘ – ปมปริศนาภาพเขียนมรณะ (False Impression)
ผู้เขียน: Jeffrey Archer
ผู้แปล: โรจนา นาเจริญ
ISBN: ๙๗๔-๙๔๙๖๙๓-๐
จำนวนหน้า: ๓๙๔
สำนักพิมพ์: น้ำพุสำนักพิมพ์
พิมพ์ครั้งที่: ๑, พ.ศ. ๒๕๔๙

เราชอบนิยายของของเจฟฟรีย์ อาร์เชอร์ เพราะเป็นนิยายเล่มแรกๆ ที่เราสามารถอ่านฉบับภาษาอังกฤษได้จนจบเล่ม งานเขียนของเขามีทั้งนิยายและเรื่องสั้น รู้สึกแรกๆ จะเขียนเป็นแนวหักเหลี่ยมเฉือนคมกันทางธุรกิจ แต่หลังๆ นี้สังเกตว่าจะชักจะมีแอ็คชั่นสืบสวนสอบสวนเข้ามาด้วยเหมือนกัน

อย่างในเรื่อง False Impression ซึ่งเราอ่านฉบับภาษาไทยนี้ พอเริ่มอ่านปุ๊บก็ติดหนึบวางไม่ลง (จริงๆ นะ เริ่มอ่านตอนเย็นๆ อ่านรวดเดียวจบตอน ๕ ทุ่ม) ทำไปทำมาเรารู้สึกว่าได้อารมณ์คล้ายๆ ตอนอ่าน ดาวินชีโค้ด หรือ เทวากับซาตาน ของแดน บราวน์ หรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ

คำโปรยของหนังสือกระตุ้นความอยากรู้ของคนอ่านด้วยคำถามเกี่ยวกับอะไรต่ออะไรที่ดูไม่น่าจะสัมพันธ์กันได้ (เหตุการณ์ ๑๑ กันยา, แวนโก๊ะ, นายธนาคาร, สตรีสูงศักดิ์ชาวอังกฤษ, เศรษฐีชาวญี่ปุ่น, นักยิมนาสติก, ผู้เชี่ยวชาญงานศิลปะ และเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ)

เราอ่านจบก็ได้รับคำตอบของคำถามเกือบทั้งหมด ไปติดใจอยู่เรื่องหนึ่งซึ่งเหมือนเขาจะไม่ได้เฉลย เรารู้สึกคาใจก็เลยไปลองเสิร์ชหาคำตอบในเว็บ ไม่เจอคำตอบ (เพราะที่จริงมันไม่ได้มีพล็อตหรือมีปมอะไรซ่อนอยู่ แต่เราดันอ่านเร็วไปหน่อย ข้ามรายละเอียดไป เลยงงซะเอง…) แต่ไปเจอเรื่องเกี่ยวกับเจฟฟรีย์ อาร์เชอร์ที่น่าสนใจดีเหมือนกัน

หลายคนอาจจะรู้ว่าเจฟฟรีย์เป็นนักการเมืองพรรคทอรี่ (Conservative Party พรรคเดียวกับมาร์กาเร็ต แธ็ตเชอร์) อยู่ฝ่ายตรงข้ามกับโทนี่ แบลร์ซึ่งอยู่พรรคเลเบอร์หรือพรรคแรงงาน คงเพราะเป็นนักการเมืองนี่แหละมั้งที่ทำให้ตอนที่คุณปองพล อดิเรกสาร ที่เขียนนิยายภาษาอังกฤษออกมาขาย (รู้สึกจะชื่อ ตะรุเตา หรือไงเนี่ย เขาใช้ชื่อว่า Paul Adirex) คนก็เอาคุณปองพลไปเปรียบเทียบกับเจฟฟรีย์ อาร์เชอร์ แต่เราไม่เคยอ่านนิยายของคุณปองพล ก็เลยไม่รู้ว่าฝีมือขั้นเดียวกันหรือเปล่า

แต่ที่หลายคนอาจจะไม่รู้ คือ เมื่อปลายปี ๑๙๙๙ หลังจากได้รับเลือกเป็นตัวแทนของพรรคทอรี่เพื่อลงเลือกตั้งนายกเทศมนตรีแห่งลอนดอน เขาต้องถอนตัวออกจากการเลือกตั้ง เพราะโดนตั้งข้อหา “Perjury and conspiracy to pervert the course of justice” (ภาษาไทยคืออะไรไม่รู้ แต่เราลองเปิดดิกดูทีละคำ รวมความได้ประมาณว่า “ให้การเท็จและหมิ่นประมาทศาล” เพราะ perjury คือ ให้การเท็จ conspiracy คือ สมคบคิด pervert คือ บิดเบือน Court of Justice คือ ศาลสถิตยุติธรรม)

ศาลตัดสินว่ามีความผิดและกำหนดโทษจำคุก ๔ ปี เจฟฟรีย์ติดคุกอยู่ ๒ ปี แล้วถูกปล่อยตัวออกมาโดยยังมีทัณฑ์บน เมื่อเดือนกรฏาคม ๒๐๐๓

ระหว่างติดคุกเขาเขียนไดอารีบันทึกเหตุการณ์ประจำวันออกมา ๓ เล่ม คือ Prison Diary: Volume I – Hell (รู้สึกหน้าปกฉบับพิมพ์ครั้งแรกจะพิมพ์ว่า เขียนโดย “FF8282” ซึ่งเป็นหมายเลขนักโทษของเขา) บันทึกเหตุการณ์ประจำวันใน ๒๒ วันแรกของการเป็นนักโทษ ซึ่งเจฟฟรีย์ถูกขังในคุกที่มีระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุด เป็นที่คุมขังนักโทษคดีอุกฉกรรจ์ ส่วน Volume II – Purgatory กับ Volume III – Heaven เป็นบันทึกในช่วงที่เขาถูกย้ายไปขังในคุกที่มีการคุ้มกันน้อยลง กับตอนที่เขาถูกปล่อยตัวออกมาในระหว่างทัณฑ์บน

เรารู้สึกว่าน่าสนใจ (และน่าแปลกใจ) ที่คนระดับ “ครีม” อย่างเจฟฟรีย์ (จบออกซ์ฟอร์ด เป็นนักการเมืองที่มีเกียรติ ได้รับแต่งตั้งยศเป็นบารอน) โดนติดคุกก็ได้ด้วย ถ้าเป็นเมืองไทยคนระดับนี้มักจะรอดคดีได้เพราะแพะ 😛

นิยายเรื่องแรกที่เจฟฟรีย์เขียนคือ Not a penny more, not a penny less ซึ่งเขียนเพื่อจะหาเงินไปใช้หนี้ที่เกิดจากการไปซื้อหุ้นของบริษัทในแคนาดาตามคำแนะนำของธนาคารแห่งหนึ่ง ตอนหลังบริษัทนี้ล้มละลาย (ผู้บริหารบริษัทติดคุกข้อหาฉ้อโกง) เขาสูญเงินทั้งหมดและมีหนี้อยู่อีก ๔ แสนกว่าปอนด์

เนื้อหาของนิยายเล่มแรกนี่น่าจะ “กลั่น” ออกมาจากชีวิตจริง เพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้ชาย ๔ คนโดนตุ๋นให้ไปซื้อหุ้นของบริษัทจอมปลอม ๔ หนุ่ม ๔ อาชีพ (นักแสดง, หมอ, อาจารย์มหาวิทยาลัย และนายหน้าค้ารูปภาพ) ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน รวมตัวกันหาวิธีตุ๋นกลับเพื่อเอาเงินคืนจากคนที่โกงเงินพวกเขาไป เป็นพล็อตหักเหลี่ยมเฉือนคมอ่านสนุกๆ เพลินๆ

หลังจากนิยายเรื่องแรกติดอันดับนิยายขายดี (หาเงินใช้หนี้ได้ตามที่ตั้งใจ) เขาก็เขียนนิยายออกมาอีกหลายเล่ม กลายเป็นนักเขียนชื่อดังไปในที่สุด

เราว่าชีวิตคนมักจะน่าอัศจรรย์ เขามีคำพูดว่า “เวลาที่ประตูแห่งความสุขบานหนึ่งปิดลง ประตูอีกบานจะเปิดออกมา” คนส่วนใหญ่มักจะมัวแต่ไปจ้องมองประตูที่ปิดลง จนไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีประตูบานใหม่เปิดออกสำหรับตัวเองแล้ว… โชคดีที่เจฟฟรีย์ อาร์เชอร์มองเห็นประตูบานใหม่ ก็เลยมีนักเขียนหน้าใหม่เกิดขึ้นในวงการ พลอยทำให้เราได้อานิสงส์ได้มีนิยายสนุกๆ ให้อ่านไปด้วย

ทำไมหญิงชราผู้สูงศักดิ์เจ้าของคฤหาสน์เก่าแก่จึงถูกฆาตกรรมอย่างเหี้ยมโหดในคืนก่อนเกิดเหตุ ๙/๑๑
ทำไมนายธนาคารชื่อดังแห่งนิวยอร์กจึงไม่สะทกสะท้านเมื่อได้รับพัสดุเป็นหูข้างซ้ายของหญิงคนหนึ่ง
ทำไมสาวผู้เชี่ยวชาญงานศิลปะจึงเสี่ยงขโมยภาพเขียนของแวนโก๊ะ
ทำไมนักยิมนาสติกโอลิมปิกจึงได้รับค่าเหนื่อยถึงหนึ่งล้านดอลลาร์จากการทำงานเพียงแค่ครั้งเดียว
ทำไมมหาเศรษฐีชาวญี่ปุ่นจึงยอมมอบเงิน ๕๐ ล้านดอลลาร์ให้กับผู้หญิงที่เคยพบกันเพียงครั้งเดียว
ทำไมสตรีชนชั้นสูงชาวอังกฤษจึงหมายมั่นที่จะฆ่านายธนาคารและนักยิมนาสติกทั้งที่รู้ดีว่าจะต้องลงเอยด้วยการติดคุกตลอดชีวิต
ทำไมสายลับเอฟบีไอจึงพยายามหาเบาะแสเชื่อมโยงคนทั้งหกที่ดูเหมือนเป็นผู้บริสุทธิ์เหล่านี้

คำถามเหล่านี้รอให้คุณค้นหาคำตอบในนวนิยายสุดระทึกที่เต็มไปด้วยการไล่ล่าและซ้อนแผนเพื่อช่วงชิงงานจิตรกรรมชิ้นเอกของโลกอันประเมินค่าไม่ได้ ซึ่งจะพาคุณเดินทางข้ามทวีป จากนิวยอร์กสู่ลอนดอน ลัดฟ้าจากบูคาเรสต์สู่โตเกียว และสิ้นสุดที่คฤหาสน์เก่าแก่ในอังกฤษ ที่ซึ่งความลับที่แฝงอยู่ในภาพเขียนชิ้นสุดท้ายของแวนโก๊ะจะถูกเปิดเผยแบบที่คุณเองไม่มีทางคาดถึง

Posted in B-52 | Tagged: , , | Leave a Comment »

คำสารภาพของทัวร์ลีดเดอร์ (Rule No. 5: No Sex On The Bus)

Posted by bookstravel บน ธันวาคม 10, 2007

brian_thacker.gifสัปดาห์ที่ ๘ – คำสารภาพของทัวร์ลีดเดอร์ (Rule No. 5: No Sex On The Bus)
ผู้เขียน: Brian Thacker
ผู้แปล: พจน์ เดชา
ISBN: ๙๗๔-๗๗๐๖๓๖-๙
จำนวนหน้า: ๓๔๔ หน้า
สำนักพิมพ์: อทิตตา
พิมพ์ครั้งที่: ๑, ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๐

ถ้าหนังสือไกด์บุ๊คนำเที่ยวทั่วไปเป็นหนังที่เสร็จแล้ว หนังสือเล่มนี้ก็เป็นคล้ายๆ กับการเปิดเผยเบื้องหลังการถ่ายทำ เพราะคนเขียนเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของแต่ละทริป ไบรอัน แธ็คเคอร์รวบรวมเอาเรื่องสุดๆ จากประสบการณ์การเป็นไกด์ทัวร์มาเล่าแบบฮาๆ อุบาทว์ๆ พิลึกๆ

เป็นหนังสือที่อ่านได้เพลินๆ แต่เราว่าคนแปลน่าจะต้องปรับปรุงฝีมือ เพราะเราอ่านสะดุดอยู่หลายที่มาก ทั้งที่แปลแบบตรงตัวเด๊ะๆ จากภาษาอังกฤษ และที่น่าจะแปลผิด เราเดาว่าเขาคงจะเพิ่งเริ่มแปล หวังว่าต่อไปเมื่อมีประสบการณ์มากขึ้น ก็คงจะแปลได้ดีขึ้น (ทีแรกเราเอากระดาษมาคั่นไว้กะว่าจะเมลคอมเมนต์กลับไปให้คนแปล แต่พออ่านจบแล้วเรามีคอมเมนต์เยอะมาก เลยช่างมันดีกว่า… อ่านแบบไม่ต้องคิดมากละกัน)

มีหลายที่เราคิดว่าคนแปลเสริมเนื้อหาเข้าไปเองมากกว่าที่จะเป็นข้อความจากต้นฉบับ (เขาจะเขียนไว้ในวงเล็บ) มันก็เป็นเรื่องดีที่เขาจะช่วยขยายความในบางตอนที่จะทำให้คนอ่านเข้าใจมากขึ้น เก็ทมุขมากขึ้น ก็ต้องให้เครดิตที่คนแปลทำการบ้าน ไม่ใช่แค่สักแต่ว่าแปลไปตามตัวหนังสือ แต่เราว่าข้อมูลที่เพิ่มเติมเข้ามานี่ น่าจะทำเป็นฟุตโน้ตมากกว่า เพราะเวลาเขียนแทรกไว้ในวงเล็บ คนอาจจะเข้าใจผิดว่าคนเขียนเขียนมาแบบนั้น ดูไม่ค่อยให้ความเคารพกับต้นฉบับเดิมเท่าไหร่

ในหนังสือเขียนถึงเพลงของโคลด์ จิเซลอยู่หลายหน เดาว่ามันน่าจะเป็นวงดนตรีดังของออสเตรเลีย พออ่านจบก็เลยไปลองเสิร์ชในเน็ตดู เจอวงชื่อ Cold Chisel คนแปลถอดมาเป็น “โคลด์ จิเซล” ได้ไงเราก็ไม่เข้าใจ (ไม่เข้าใจพอๆ กับที่เขาถอดคำว่า Spaghetti Bolognese เป็น “สปาเก็ตตี้บาลอนเนส” นึกถึงสปาเก็ตตี้ของภรรยาของบารอน – Baroness) น่าจะเป็น “โคลด์ ชีเซิล” มากกว่า พอเห็นคำว่า จิเซล ใจเราก็ไพล่ไปนึกถึงนางแบบจีเซล (Gisele Bundchen) ซะแล้ว ไม่ทันนึกถึงร็อค แต่ถ้าเป็น โคลด์ ชีเซิล (สิ่วเย็น) ก็พอจะร็อคไหว เพราะให้อารมณ์ประมาณ “หิน เหล็ก ไฟ” อยู่เหมือนกัน

ปล. เห็นคนชอบพูดกันว่า คนไทยชอบโกงเป็นสันดาน อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วจะรู้ว่า “ถ้ามีโอกาส ใครๆ ก็อยากโกงกันทั้งนั้น” 🙂

กฎข้อบังคับพนักงานบริษัทข้อ ๕: พนักงานต้องไม่ข้องแวะในกิจกรรมทางเพศบนรถบัสกับลูกทัวร์หรือเพื่อนพนักงาน
กฎข้อบังคับพนักงานบริษัทข้อ ๒: จำชื่อลูกทัวร์ทั้งหมดให้ได้ในวันแรก
กฎข้อบังคับพนักงานบริษัทข้อ ๓: อย่าหลงทาง

แต่นั่นแหละ มีบางคนว่า กฎมีขึ้นมาให้ถูกละเมิด ไบรอัน แธ็คเคอร์เล่าและสารภาพทุกเรื่องที่เขาคิดว่าดีที่สุด (และแย่ที่สุด) ซึ่งเขาได้ประสบและปฏิบัติในฐานะทัวร์ลีดเดอร์ เช่น เขาต้องดัดแปลงตำรับ “สปาเก็ตตี้บาลอนเนส” ที่ประกอบด้วยเส้นสปาเก็ตตี้ราดซอสเนื้อสับกับมะเขือเทศสับ ในประเทศที่เนื้อม้าดันถูกกว่าเนื้อวัวหลายเท่า และลูกทัวร์ลั่นวาจาว่าจะไม่กินเนื้อม้า เขาจึงจำต้องปรุงรส “เนื้อสับ” ออกมาเป็นพิเศษ หรือเมื่อขาดเนื้อสับ เขาจึงจำต้องดัดแปลงซีเรียลอาหารเช้ามาปนปรุงให้เหมือนเนื้อสับแทน

มีบางทริป เขาลืมลูกทัวร์ที่สวมแค่ชุดชั้นใจและถือแปรงสีฟันสีม่วงแจ๊ดเอาไว้ ให้ยืนเดียวดายอยู่ข้างไฮเวย์สามชั่วโมง บางทริปเขาทำคนขับรถหาย คนครัวประจำรถหล่น หรือแม้แต่กระทั่งจักรยานเช่าถีบในคลองของอัมสเตอร์ดัมสีสดสิบคัน… โบสถ์หลังใหญ่ทั้งหลัง… รถบัสทั้งคัน… รวมทั้งความอดทนของเขาเองที่หล่นหาย… มันเกิดขึ้นได้อย่างไร? คงต้องฟังคำสารภาพของทัวร์ลีดเดอร์คนนี้เอง

“ตรงไปตรงมา ไม่หักเห ไม่เกรงใจ อย่างคนมีอารมณ์ขันอยู่เป็นอาจิณ”
–คูเรียร์ เมล–

“แล้วคุณจะโดนไบรอัน แธ็คเคอร์ร่ายมนต์สะกด”
–ซันเดย์เทเลกราฟ–

“สนุก เจี๊ยวจ๊าว สดใส เจิดจรัส ทั้งคน สถานที่ และเหตุการณ์”
–แคนเบอร์ราไทม์ส์–

— จากปกหลัง

Posted in B-52 | Tagged: , , , , | Leave a Comment »

อัจริยะสร้างได้

Posted by bookstravel บน พฤศจิกายน 26, 2007

Genius Creatorสัปดาห์ที่ ๖ – อัจริยะสร้างได้
ผู้เขียน: วนิษา เรซ
ISBN: ๙๗๔-๘๐๐๑๖๑-๖
จำนวนหน้า: ๑๗๙
สำนักพิมพ์: red
พิมพ์ครั้งที่: ๑, มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๐

ซื้อหนังสือเล่มนี้ตั้งแต่ตอนที่เพิ่งได้ดูคุณหนูดีออกรายการจับเข่าคุย แต่เอาไปให้พี่สาวยืมอ่านก่อน เพิ่งได้คืนมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว พอเริ่มอ่านแล้วก็อ่านรวดเดียวจบ เป็นหนังสือที่อ่านสนุกแล้วก็ได้สาระความรู้ด้วย

หลายๆ คนที่อ่านหนังสือเล่มนี้ (หรือเคยฟังคุณหนูให้สัมภาษณ์) อาจจะรู้สึกข้องใจหรือสงสัยในตัวคุณหนูดี (เวอร์ไปหรือเปล่า โม้หรือเปล่า สร้างภาพหรือเปล่า) เราก็ยอมรับว่าสงสัยอยู่หน่อยๆ เหมือนกัน เพราะเรารู้สึกว่า too good to be true เพอร์เฟ็คต์เกินไป คนอะไรทั้งสวยทั้งฉลาดทั้งแสนดี (ที่จริง สงสัย/ข้องใจ = อิจฉา/หมั่นไส้ แหะๆๆ)

เรามานึกดูคนสวยคนฉลาดแสนดีก็มีเยอะ แต่ที่คุณหนูดีไม่เหมือนคนอื่นๆ คือกล้าบอก กล้าพูด กล้าเล่าถึงความเก่งความสามารถของตัวเองได้อย่างฉาดฉาน (เรื่องไม่เก่งเขาก็เล่านะ แต่เขามีเรื่องไม่เก่งน้อยมากๆ เฮอะ… อิจฉาอีกแล้ว!) ซึ่งผิดธรรมชาติของคนไทย ที่ชอบให้คนถ่อมตัว

ถึงคนส่วนหนึ่งอาจจะข้องใจ หมั่นไส้ อิจฉา แต่ก็ต้องมีคนชอบ มีคนชื่นชม มีคนเชื่อมั่นคุณหนูดีอยู่ปริมาณหนึ่งแน่ๆ เพราะหนังสือเล่มนี้ขายดีติดอันดับท็อปเท็นของทั้งร้านหนังสือจริงและร้านออนไลน์หลายแห่ง เราว่าหนังสือเล่มนี้ทำให้เราหันมามองตัวเองและคนรอบข้าง และให้เครดิตในความสามารถอันหลากหลายที่ก่อนหน้านี้อาจจะเคยมองข้ามไป

ตอนที่เราอ่านถึงอัจริยภาพด้านธรรมชาติ เราก็จะนึกไปถึงครูสอนดำน้าของเรา ซึ่งมักจะทำให้เราทึ่งเสมอๆ ที่พาพวกเราดำน้ำลดเลี้ยวทางโน้นทางนี้ และสามารถพากลับมาที่จุดเดิมได้โดยไม่เคยหลงทาง (ถึงแม้หลายๆ ครั้ง เรือจะย้ายไปที่อื่นแล้ว -เพราะเขาคาดว่าพวกเราน่าจะหลงทาง- ก็ตาม!) เราว่าครูเราต้องเป็นอัจริยะด้านธรรมชาติทางทะเลแน่ๆ 🙂

คุณหนูดีบอกว่า ความเป็นอัจฉริยภาพของมนุษย์ตั้ง ๘ ด้าน (เป็นอย่างน้อย) และ ในทางทฤษฏีเราทุกคนก็สามารถพัฒนาให้เป็นอัจริยะทุกๆ ด้านได้พร้อมๆ กัน!!!

คำว่า “อัจฉริยภาพ” อาจจะทำให้คนรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ไกลเกินเอื้อมสำหรับคนธรรมดาๆ อย่างพวกเรา แต่สิ่งที่คุณหนูดีพยายามจะบอกก็คือ ในเมื่อการทำกิจกรรมต่างๆ (เช่น พูดคุยสื่อสาร วาดภาพ เล่นดนตรี เล่นกีฬา เข้าใจสภาพจิตใจของตัวเอง รู้จักธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมรอบตัว ฯลฯ) ก็ต้องใช้เซลล์สมองไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าการคิดโจทย์เลขยากๆ หรือการทำความเข้าใจทฤษฎีวิทยาศาสตร์

ถ้าเรายอมรับว่า ไอน์สไตน์เป็นอัจฉริยะ เราน่าจะก็ต้องยอมรับ คนที่เล่นดนตรีเก่งหรือเล่นกีฬาเก่ง ว่าเป็นอัจริยะด้วย…

พออธิบายแบบนี้ หลายคนก็อาจจะบอกว่า ใช่… คนเราก็มีความเก่งต่างๆ กันไป แต่จะเรียกคนเก่งๆ ว่าเป็นอัจฉริยะกันหมด มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ เอาเป็นว่าถ้าเปลี่ยนคำว่า “อัจฉริยะ” ไปเป็น “ความเก่ง” “ความสามารถพิเศษ” “ทักษะ” แล้วมันทำให้รู้สึกอึดอัดน้อยลงและยอมรับได้ไอเดียได้มากขึ้น จะเปลี่ยนชื่อหนังสือเป็น “ทักษะสร้างได้” เราก็โอเคอ่ะนะ (คุณหนูดีจะโอด้วยหรือเปล่าเราไม่รู้นะ… ฮ่าๆ แต่ที่แน่ๆ เราว่าหนังสือคงขายไม่ดีเท่านี้ เพราะคำว่า อัจฉริยะ มัน “โดน” กว่า ใครๆ ก็อยากจะรู้ว่าจะสร้างอัจฉริยะได้จริงๆ หรือเปล่า)

หนังสือแนะนำวิธีสังเกตความเป็นอัจฉริยะ และแนะนำกิจกรรมที่จะช่วยพัฒนาความเป็นอัจฉริยะด้านต่างๆ ซึ่งถ้าอ่านแล้วคิดว่าเป็นไปไม่ได้ เราคงทำแบบนั้นไม่ได้ คุณเหรียญ (คุณธนัตถ์ จันทวาท นักจิตวิทยาการเรียนรู้ของสมอง ที่เคยไปออกรายการอัจฉริยะข้ามคืน และคุณหนูดีสัมภาษณ์มาปิดท้ายหนังสือ) บอกว่า คนเดินดิน-กินข้าวแกง ก็ฉลาดเป็นอัจริยะได้ จุดเริ่มต้นอยู่ตรงที่เราต้องเปิดใจว่ามันเป็นไปได้สำหรับทุกคน ต้องเลิกพูดคำว่า “ทำไม่ได้” และเปลี่ยนเป็นคำว่า “จะพยายาม” แล้วก็ทำเลย เมื่อลงมือทำเลย อัจริยะก็สร้างได้แค่ปลายมือเอื้อม

เราคุยกับพี่สาวเราว่า มีหลายๆ ไอเดียในหนังสือเล่มนี้ที่เราคิดว่าน่าจะลองทำตามได้ แต่พี่สาวเราบอกว่า บางทีก็ต้องดูตัวเองด้วย บางไอเดียมันก็เวิร์คสำหรับคนบางคนเท่านั้น…

อย่างที่คุณหนูดีแนะนำให้ คุยกับคนแปลกหน้า เพื่อพัฒนาอัจฉริยภาพด้านมนุษย์สัมพันธ์และการเข้าใจผู้อื่น บอกว่าการทำแบบนั้นอาจทำให้เราได้เจอกับสิ่งดีๆ ที่เราไม่คาดคิดมาก่อน เช่น เราอาจจะได้เพื่อนสนิทคนใหม่ ได้ไอเดียใหม่ หรือโชคดีอื่นๆ แล้วคุณหนูดีก็ยกตัวอย่างว่าเคยได้เพื่อนสนิทจากการคุยกับคนแปลกหน้าที่นั่งเครื่องบินไปด้วยกัน

พี่สาวเราบอกว่า ถ้าหน้าตาสวยและพูดจาไพเราะยิ้มแย้มแจ่มใสอย่างหนูดี ไปชวนใครเขาคุย เขาก็คงเต็มอกเต็มใจจะคุยด้วย แต่หน้ายักษ์ ปากร้าย อย่างเรา เที่ยวไปพูดกับคนแปลกหน้า นอกจากเขาไม่เต็มใจจะคุยด้วย เรายังอาจจะได้ความโชคร้ายกลับมามากกว่า!!!

Posted in B-52 | Tagged: , | Leave a Comment »

ผีเสื้อและดอกไม้

Posted by bookstravel บน พฤศจิกายน 20, 2007

img-z21080031-0001.jpgสัปดาห์ที่ ๕ – ผีเสื้อและดอกไม้
ผู้เขียน: นิพพานฯ
ISBN: ๙๗๔-๘๗๓๑๐๐-๖
จำนวนหน้า: ๒๒๔ หน้า
สำนักพิมพ์: กะรัต
พิมพ์ครั้งที่: ๕, กันยายน พ.ศ. ๒๕๒๘

‘นิพพานฯ’ เขียนเรื่องนี้ในปีพ.ศ. ๒๕๑๘
ได้รับรางวัลจากการประกวดหนังสือ งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ปีพ.ศ. ๒๕๒๑
ได้รับเลือกจากกรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ ให้เป็นหนังสืออ่านประกอบวิชาภาษาไทย
มูลนิธิโตโยต้า เลือกแปลและพิมพ์เป็นภาษาญี่ปุ่น จัดจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่น พ.ศ. ๒๕๒๔
‘ผีเสื้อและดอกไม้’ สร้างเป็นภาพยนตร์ไทย โดย ยุทธนา มุกดาสนิท เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๘
ปัจจุบัน นิพพานฯ เป็นที่ปรึกษาภาษาไทยของนิตยสาร JAPAN PICTORIAL แห่งญี่ปุ่น

— จากปกหลัง

Posted in B-52 | Tagged: , , | Leave a Comment »